Ana içeriğe atla

Doruklarda Donan Kanın Kokusu

Bir gece vakti savaş oyuncaklarının(uçak)sesiyle yankılandı çığlığın Roboski..
Feryadın dağladı yürekleri kilometrelerce..
Akan kanın ırmakları utandırırdı,ama utanmadı insanlık senin katline..
İnsanlık ölürdü senin katırlar sırtında taşınan naaşlarına kar'ın'deşim..
Bir acının rengiydi Roboski ölümün kokusu..
Devlet baba yakmıştı yüreklerini analarının..
Çığlığın duyulmazdı yavrum,babanın bağırtılarının yanında..
Devlet baba kıymıştı sana katırlar sırtında..
Roboski yüreğimin sancılı anısı..!
Aradan onca zaman geçti sen hala faili meçhulsun Roboski..
Analarının gözyaşları dinmek bilmiyor küçüğüm..
Ağla sevgili halkım,ölümün rengi acı..



Kaç zamandır köşemde yazı yazıyorum..Ne zaman elime kalemi alsam,Roboski gelir aklımın merkezine yerleşir ve dilsiz bırakır kalemimi..
Yirmi sekiz aralıktan bu yana lâldır yüreğim..
Hangi limana demir atsam içimde sızısı Roboskinin..


Din olgusu yüzyıllardır toplumu sosyolojik açıdan düzenleyen en önemli kurumdur..
Kişiyi önce bireysel sorumluluk sahibi eder..
Bireysel sorumluluk sahibi bireyler zaten toplumsal sorumluluklarını da yerine getiren insanlardır..
Toplumsal düzeni en iyi şekilde düzenleyen din ise İslamiyet dinidir..
Kur-an'ı Kerimde, 'İkra' sûresinin  İlk 5 âyeti( ki bu ayetler kur-an'ın ilk ayetleridir)..;okumanın, öğrenmenin üstünlüğü, insanın yaratılışı, kalemin özelliği, bunların insana,Allah'ın ihsanı olduğu, insanın bunları düşünmesi, Rabbine itaat etmesi gerektiği, aksi halde azaba dûçar olacağı anlatılır..

Dinimiz bizlere iyi olmayı,haklının yanında,haksızın karşısında olmayı öğütler..
Bizler bu mübarek dinin mensupları olarak haksızlığa göz yummamalıyız..!
İnancımızın gereklerini yerine getirmek istiyorsak zulme ve zulmedenlere sessiz kalmamalıyız..
İnanan insanın gözleriyle gördükleri,kulaklarıyla duydukları haksızlıklara sessiz kalması demek dini görevlerini yerine getirmemesi demektir..


Bugün hala bizi bu ülkede birbirine bağlayan bir şey varsa o da din birliğimizdir..
Ne yazık ki son zamanlarda artarak gelişen olaylarda bizim dini olarak bir birliğimizin olup olmadığını sorgulamamıza sebebiyet verdi..
Cenazelere saldırırken hangi din mensubu olarak saldırıldığını merak ediyorum..Ya da cuma namazına duran insanların üzerine tazyikli su sıkarken hangi dinin mensubu olarak yaptın..
Yok eğer Müslüman olarak yaptıysan,ben senin Müslümanlık anlayışını kabul etmiyorum..
Birlikte yaşam için elimde en sağlam delil olan din olgusunda eğer ayrılık yaşıyorsak,paylaşabileceğimiz bir şey kaldı mı diye sormak istiyorum..?


Artık birlikte yaşama inancı kalmayan insanları bir arada tutamazsın..
Cenazesine saygı duymadığın bir halkın sana saygı duymasını bekleyemezsin..!
Dini inançlarına saygı duymayacaksın,diline,kültürüne saygı duymayacaksın,taleplerini dinlemeyeceksin..!
Bayramlarına,kutlamalarına saygı duymayacaksın sonra da birlikte yaşamaktan söz edeceksin..
O vakit sormazlar mı sen ne istiyorsun bu Kürtlerden..

Sizin ne istediğinizi bilmiyorum ama Kürtlerin taleplerini dinlemek zorundasın onu biliyorum..
Yoksa alaşağı ederler seni ve ne olduğunu anlamadan yargının önünde bulursun kendini..
Gelin Allah aşkına bitirin artık bu kini beraber yaşamaksa beraber yaşayalım,ayrılmaksa ayrılalım yeter artık kan görmekten midem bulandı..!


                                             20/12/2012






































Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Deng tê gelo

Saet li dora 6ê sibehê ye. Dengê kûçika li kolana me olan dide. Dîsa zûr e zûra panzêr û trimbêlên leşkerî yên dagirkeran e. Bi hêrsî ji nav nivînan derdikevim, radibim û kulmek ava cemidî li ser rûçikên xwe dikim. Çiraya Paşîn e û sermaye. Hê berî 5 saetan bû ku min bihîst ez bê kar mame. Giranî û li aliyê dinê jî dilrehetiyek li ser min bû. Di wê baweriyê de me ku ligel hemû kêmasiyên xwe jî min karê xwe serkeftî kir. Werhasil mijara me ne ewe. Îro roja ku Tahir Elçî xatirê xwe ji me xwestiye ye. Xemgînim ji be ku weke wî jî digot 'Ew  ne ew kesê ku serê wî li ser balgîvan koça dawî bike' bû û wisa jî lê hat. Ez nikarim behsa serpêhatiyên xwe ligel wî bikim. Di navbera me de 20 sal heye. Gelo dema ez jî bûm 49 salî wê min jî bikûjin? Ji malê derketim di binhişê min de tevî van fikra. Nanirxînim ha ne heddê mine ez fikran binirxînim. Berbi Ofîsê ve diçûm. di rê de min biryara xwe guherand û li Koşuyolû Parqî peya bûm. Çawa min darên li parkê dît weke ku di vî wêneyî de jî xw...

Tarih Utanır mı.?

Henüz söylenmemiş sözcüğe gebe olan bir şairin mısralarında var olmayı arzuluyorum. Yoksulluk ile yoksunluk arasında sıkışmışlığımın kimliksizliğimle ne derece orantılı olduğunu bilmeden. Yalnızca yaşam ve ölüm arasında gelgitler yaşamaktayım. Şiirine meze olmak için kaç faili meçhule kurban gitmeliyim. Ya da hangi katliama uğramış ruhu taşıyayım.. Enfal mi Zilan mı Yahut Şengal mi.. Bu kaçıncı eksilmişliğim.. Bu ne kendini bilmez tarih.. Bu ne hadsiz bir yaşam. Sadece uyumak düşer payıma. Sade parçalanmış bir ruh ile uyumak.. Şiir yazamayan Şairin çaresizliğiyim.. Kendimden gayrı yoktur düşmanım..

Gera Hevselê û wergera xatirê jina efsûnî

Doh ez û Fîgen em daketin kolanên Diyarbekirê û me çendîn wêneyan girt. Saet li 11an de em ji Seyrantepe Tokî derketin û ber bi Ofîsê vê çûn. Min li wir taştê xwar(Fîgen sibê zû xwirîniya xwe kiri bû) piştî taştê em ber bi Dağkapı ve meşiyan.  Me di rê da biryar da ku em biçin Roj Cafe û li wir çayekê vexwin. Me wisa jî kir. Em li Roj Cafe rûnişt in û me li hember Deşta Dîcleyê hinek axivîn. Piştî em ji Rojê derketin me berê xwe da Fiskaya û me xwe li kuçeyên wê yên teng û kevnare da. Li wir zarok weke zarokên gunda bi şên û kêf bûn. Em rastî komek zarokên hev salî hatin û demek bi wan re axivîn jî. Trajediya herî mezin ewe ku ev zarok kî bi Makîna Wênegiriyê bibînin pirsa 'Gelo dê malên me jî birûxînin' dikin. Werhasil dilê me êşiya be jî em Kurd hînî van hal û ahwalan bûne em zaf pêrgî vê nebûn. Me berê xwe da jêr û êm ber bi bax û baxçeyan vê meşiyan di rê de merikekî bi çargavî hespa xwe di ajot. Dema dît di destên me de kamera hene nêzî me bû û çend Poz...