Ana içeriğe atla

Sevmek ve Sevginin Getirdikleri

Bir insanı seversiniz ve o insan için her şeyinizi feda edersiniz..
Bu sevgi sizi en kötü durumlara soksa bile ilelebet o sevginin peşinde koşarsınız..
Bir insanı sevebilirsiniz,bir eşyayı da sevebilirsiniz en önemlisi de bir davayı sevebilirsiniz..
Bugün bir davayı sevmenin ve bu sevginin sonuçlarından söz edelim istedim..

Biz Kürtler sevmeyi de ve sevgimizi eylemlere dökmeyi de yeterince iyi yapamıyoruz..
Bunun temel sebebi elbette yıllarca kapalı bir topluma olmaya mahkum edilmemizdir..
En basitinde kız erkek ilişkilerinde çok zayıfız..Bir kız bize gülümsedi mi bizler onun bize aşık olduğu düşüncesine inanır ve kendimizi bir platonik aşka iteriz..
Duyar gibiyim şimdi ne alaka diye..



Şimdi alaka şu efendim;

Kürt halkı bu ülke sınırları içerisinde temel haklarını almak için bir mücadele veriyor ve bu mücadelenin öncülüğünü de Öcalan yapmakta..İşte tam da bu noktada biz gene sevginin bizi esir almasının etkisine kapılıp telafi edemeyeceğimiz sonuçlar doğuruyoruz..Mesela Diyarbakırda on beş Şubat komplosunu protesto eden gençlerden Şahin Öner Polis panzerinin altında kalarak hayatını  yitirdi..!

Benim irdelediğim,Doğum günü,yok tutuklanma yıl dönümü,yok efendim Suriyeden çıkışı,yok efendim Iraka giriş bu günlerin kutlanmasıdır..
Bildiğim kadarıyla bütün Kürt halkı Atatürk için yapılan bu tarz kutlamaları ve yas tutmaları yanlış ve gereksiz buluyordu..Peki ne oldu da bizler yanlış ve gereksiz bir şeyi her yıl yapmaya başladık..?




Bizim ilgilenmemiz ve yoğunlaşmamız gereken başka noktalar yok mu..?
-İmralı görüşmelerinin sürdürülmesi için Hükümete baskı uygulama..
-KCK tutuklularının haksız yere tutuklandığını düşünmeyen Kürt var mı..?
-Neden onların serbest kalması için kamoyu oluşturma girişimlerinde bulunmuyoruz..?
-Barış görüşmeleri için süreci destekleyip bu desteğimizi de çeşitli etkinliklerle göstermiyoruz..
_Türkiye Kam oyuna bizim Barıştan yana olduğumuzu daha iyi bir şekilde anlatabiliriz sanırım..




Bu yazıyı yazarken Yalovadan Batmana doğru yolculuk için Havalanındayım..
Aylar sonra Batmana ve insanlarına duyduğum özlem bitiyor..
Hiç bu kadar özlem duymamıştım..
Belki de içimdeki barış inancı bende bu özlemi yaratıyor ama ..İtiraf etmeliyim Barışa hiçbir zaman bu kadar inanmamıştım..


Kürt sonunun çözümü için teori üretmeyen Aydın,Gazeteci ve Stratejist yoktur ama iş pratiğe gelince kimse yeterince samimi olmuyor..
Ben bu işin çözülmesini canı gönülden isteyen bir adam biliyorum ve inanıyorumki bu insana şans verilse çok yakın bir sürede bu sorunu çözecektir..Çünkü o insanki olaya insani boyuttan bakmayı başarabiliyor..
İçinde hiç nefret ve kin yok sanki..Allahıma şükürler olsunki Sayın Osman Baydemir gibi insanlar var..Evet efendim Osman Baydemire şans verilse hiç düşünmeden bu sorunu çözmek için çabalayacaktır..!

Barış dolu bir Mezopotamyaya..
14/02/2013

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Deng tê gelo

Saet li dora 6ê sibehê ye. Dengê kûçika li kolana me olan dide. Dîsa zûr e zûra panzêr û trimbêlên leşkerî yên dagirkeran e. Bi hêrsî ji nav nivînan derdikevim, radibim û kulmek ava cemidî li ser rûçikên xwe dikim. Çiraya Paşîn e û sermaye. Hê berî 5 saetan bû ku min bihîst ez bê kar mame. Giranî û li aliyê dinê jî dilrehetiyek li ser min bû. Di wê baweriyê de me ku ligel hemû kêmasiyên xwe jî min karê xwe serkeftî kir. Werhasil mijara me ne ewe. Îro roja ku Tahir Elçî xatirê xwe ji me xwestiye ye. Xemgînim ji be ku weke wî jî digot 'Ew  ne ew kesê ku serê wî li ser balgîvan koça dawî bike' bû û wisa jî lê hat. Ez nikarim behsa serpêhatiyên xwe ligel wî bikim. Di navbera me de 20 sal heye. Gelo dema ez jî bûm 49 salî wê min jî bikûjin? Ji malê derketim di binhişê min de tevî van fikra. Nanirxînim ha ne heddê mine ez fikran binirxînim. Berbi Ofîsê ve diçûm. di rê de min biryara xwe guherand û li Koşuyolû Parqî peya bûm. Çawa min darên li parkê dît weke ku di vî wêneyî de jî xw...

Tarih Utanır mı.?

Henüz söylenmemiş sözcüğe gebe olan bir şairin mısralarında var olmayı arzuluyorum. Yoksulluk ile yoksunluk arasında sıkışmışlığımın kimliksizliğimle ne derece orantılı olduğunu bilmeden. Yalnızca yaşam ve ölüm arasında gelgitler yaşamaktayım. Şiirine meze olmak için kaç faili meçhule kurban gitmeliyim. Ya da hangi katliama uğramış ruhu taşıyayım.. Enfal mi Zilan mı Yahut Şengal mi.. Bu kaçıncı eksilmişliğim.. Bu ne kendini bilmez tarih.. Bu ne hadsiz bir yaşam. Sadece uyumak düşer payıma. Sade parçalanmış bir ruh ile uyumak.. Şiir yazamayan Şairin çaresizliğiyim.. Kendimden gayrı yoktur düşmanım..

Gera Hevselê û wergera xatirê jina efsûnî

Doh ez û Fîgen em daketin kolanên Diyarbekirê û me çendîn wêneyan girt. Saet li 11an de em ji Seyrantepe Tokî derketin û ber bi Ofîsê vê çûn. Min li wir taştê xwar(Fîgen sibê zû xwirîniya xwe kiri bû) piştî taştê em ber bi Dağkapı ve meşiyan.  Me di rê da biryar da ku em biçin Roj Cafe û li wir çayekê vexwin. Me wisa jî kir. Em li Roj Cafe rûnişt in û me li hember Deşta Dîcleyê hinek axivîn. Piştî em ji Rojê derketin me berê xwe da Fiskaya û me xwe li kuçeyên wê yên teng û kevnare da. Li wir zarok weke zarokên gunda bi şên û kêf bûn. Em rastî komek zarokên hev salî hatin û demek bi wan re axivîn jî. Trajediya herî mezin ewe ku ev zarok kî bi Makîna Wênegiriyê bibînin pirsa 'Gelo dê malên me jî birûxînin' dikin. Werhasil dilê me êşiya be jî em Kurd hînî van hal û ahwalan bûne em zaf pêrgî vê nebûn. Me berê xwe da jêr û êm ber bi bax û baxçeyan vê meşiyan di rê de merikekî bi çargavî hespa xwe di ajot. Dema dît di destên me de kamera hene nêzî me bû û çend Poz...